چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم (1596)
-
اندازه متن
+
چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم
یار تنهاماندگان را دم به دم می خواندیم
جمله یاران چون خیال از پیش ما برخاستند
ما خیال یار خود را پیش خود بنشاندیم
ساعتی از جوی مهرش آب بر دل می زدیم
ساعتی زیر درختش میوه می افشاندیم
ساعتی می کرد بر ما شکر و گوهر نثار
ساعتی از شکر او ما مگس می راندیم
چون خیال او درآمد بر درش دربان شدیم
چون خیال او برون شد ما در این درماندیم
بستان قدح از دستم ای مست که من مستم (1450)
بستان قدح از دستم ای مست که من مستم کز حلقه هشیاران این ساعت وارستم
هشیار…
گل را نگر ز لطف سوی خار آمده (2400)
گل را نگر ز لطف سوی خار آمده دل ناز و باز کرده و دلدار آمده
