گفتم که تو را مجلس با من افروخت
گفتا دل تو آتش از من اندوخت

گفتم ستمی رفت . بگفت آری لیک
در سایه ی این ستم دلت حرف آموخت

باد آمد و روی دشت و گلزار بسوخت
در خرمن خندان گل آتش افروخت

میخواست نشان گذارد از خود بر خاک
آب همه بردو بار از اندوه اندوخت

گفتم: چه خوش آمدی ز کف جام بریخت
دم بست و غم آورید و تلخی انگیخت

گفتم: بنشین به می زجایش برخاست
گفتم: مرو اینگونه ز من، لیک گریخت

دل آب شد و ز راه چشمم همه ریخت
از بس به دلم خیالت آتش انگیخت

دیدیم که به دریایم اندر در خواب
کاوای تو آمد و مرا خواب گسیخت

دزدیده به هر کسی دردی آمیخت
پوشیده به هر سری خیالی انگیخت

کرد این همه تا خود ز میان بگریزد،
یاران به من آورید او را که گریخت

چون سوختم، اشک شد به دامن آویخت
چون ساختم، آب گشت و از پیش گریخت

از سوختن و ساختن خود باری
من رشته به هم بستم و او باز گسیخت

شمع از سر سوز اشک حسرت می‌ریخت
پروانه از او خونش به رغبت می‌ریخت.

در دایره هرکه که داشت نوبت و آنجا
در ساغر هر که می ، به نوبت می‌ریخت.

گفتا چه کنم ز شکوهی جانسوزت
گفتم چه کنم زناوک دلدوزت

دیروز برد نیمی از جان مرا
با نیم دگر تا چه کند امروزت !

آمد سحر و نوای موذن برخاست
افزود به هر فزوده وز کاسته کاست

یکسوی چراغ و مصحف و سویی دوست
بنگر چه قیامت به چه توفیق آراست.

ای ناو نگهدار، مگو فکر خطاست.
خندید دم صبح و گشایش با ماست.

ما را نشکست ناو و طوفان بشکست
بر ساحل از دور ، چراغی پیداست