چون دانستم که عشق پیوست منست
وان زلف هزار شاخ در دست منست

هرچند که دی مست قدح میبودم
امروز چنانم که قدح مست منست

چون دلبر من میان دلداران نیست
او را چون جهان هلاکت و پایان نیست

گر خیره‌سری زنخ زند گو میزن
معشوق ازین لطیفتر امکان نیست

چون دید مرا مست بهم برزد دست
گفتا که شکست توبه بازآمد مست

چون شیشه گریست توبهٔ ما پیوست
دشوار توان کردن و آسان بشکست

ترشی تو چرا مگر شکربارت نیست
یا هست شکر ولی خریدارت نیست

یا کار نمیدانی و سرگشته شدی
یا میدانی ز کاسدی کارت نیست

چیزیست که در تو بی تو جویان ویست
در خاک تو دریست که از کان ویست

مانندهٔ گوی اسب چوگان ویست
آن دارد و آن دارد و آن آن ویست

حاشا که به عالم از تو خوشتر یاریست
یا خوبتر از دیدن رویت کاریست

اندر دو جهان دلبر و یارم تو بسی
هم پرتو تست هر کجا دلداریست

حاشا که دلم ز شب‌نشینی سیر است
یا ساقی ما بی‌مدد و ادبیر است

از خواب چو سایه عقل‌ها سر زیر است
فردا ز پگه بیا که امشب دیر است

خاک قدمت سعادت جان من است
خاک از قدمت همه گل و یاسمن است

سر تا قدمت خاک ز تو میرویند
زان خاک قدم چه روی برداشتن است

خواهی که ترا کشف شود هستی دوست
بر رو به درون مغز و برخیز ز پوست

ذاتیست که گرد او حجابت بر توست
او غرقهٔ خود هردو جهان غرقه در اوست

خویی به جهان خوبتر از خوی تو نیست
دل نیست که او معتکف کوی تو نیست

موی سر چیست جمله سرهای جهان
چون مینگرم فدای یک موی تو نیست