شمعی که در اینخانه بدی خانه کجاست
در دیده بد امروز میان دلهاست

در دل چو خیال خوش نشست و برخاست
نی نی که ز دل نرفت هم در دل ما است

صد بار بگفتمت، چه هشیار و چه مست
شوخی مکن و مزن به هر شاخی دست

از بس که دلت به این و آن درپیوست
آب تو برفت و آتش ما بنشست

عاشق نبوَد آن که سبُک چون جان نیست
شب همچو ستاره گرد مه گردان نیست

از من بشنو، این سخنِ بهتان نیست
بی‌باد و هوا رقص علَم امکان نیست

عشق آمد و توبه را چو شیشه بشِْکست
چون شیشه شکست کیست کو داند بست؟

گر هست شکسته‌بند آن هم عشق است
از بند و شکست او کجا شاید جست؟

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست
تا کرد مرا تهی و پر کرد از دوست

اجزای وجود من همه دوست گرفت
نامیست ز من بر من و، باقی همه اوست

عشقت به دلم درآمد و شاد برفت
بازآمد و رخت خویش بنهاد برفت

گفتم به تکلف دو سه روزی بنشین
بنشست و کنون رفتنش از یاد برفت

عشق تو چنین حکیم و استاد چراست
مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست

بر عشق چرا لرزم اگر او خوش نیست
ور عشق خوش است این همه فریاد چراست

عشق تو در اطراف گیائی میتاخت
مسکین دل من دید نشانش بشناخت

روزیکه دلم ز بند هستی برهد
در کتم عدم چه عشقها خواهم باخت

عشقی که از او وجود بی‌جان میزیست
این عشق چنین لطیف و شیرین از چیست

اندر تن ماست یا برون از تن ماست
یا در نظر شمس حق تبریزیست

عشقی نه به اندازهٔ ما در سر ماست
و این طرفه که بار ما فزون از خر ماست

آنجا که جمال و حسن آن دلبر ماست
ما در خور او نه‌ایم و او درخور ماست