(حامص.)
۱- غلامی، خدمتکاری.
۲- تربیت بزرگزادگان.
۳- (اِمر.) نوعی پارچه کم ارزش.

(ص نسب.) آوازی که مادران برای خواباندن کودک می‌خوانند.

(لَ) نان پاره گدایی، غذایی که آدم‌های فقیر از مهمانی‌ها با خود ببرند.

(لِ) (اِ.)
۱- نوعی گل سرخ رنگ که میان آن لکه‌های سیاه دارد.
۲- نوعی چراغ پایه دار که شمع را در آن می‌گذارند.

(~.) (اِ.) زمینی که در آن لاله بسیار روییده‌است.

(~. سَ) (اِمر.) غلامی که شرم وی را بریده باشند، خواجه سرا، خصی.

(~. عَ)(اِمر.)تیره‌ای از گیاهان ویژه نواحی گرمسیری درختی، علفی و بوته‌ای ؛ با گل‌های زیبای معطر قیفی شکل به رنگ‌های سرخ و زرد و سفید.

(~. گَ تَ) (مص ل.) (کن.) سرخ شدن.

(لَ) [ ع. لالک ] (اِمر.)
۱- کفش، پای افزار.
۲- لاله گوش.
۳- تاج، تاج خ روس.

(لَ لِ) [ ع. ] (اِ.) جِ لؤلؤ؛ مرواریدها.

(اِ.)صفحه شیشه‌ای ظریف که نمونه‌های تهیه شده از جاندارهای ذره بینی یا برش‌های جانوری و گیاهی پیش از بررسی با میکروسکوپ روی آن قرار می‌گیرد.

(اِ.) لاف، گزاف.

[ ع. ] (اِ.) کالبد مردم، شخص.

(اِ.) خار، تیغ.

(اِ.)
۱- کمربند، میان بند.
۲- ژنده درویش.

(اِ.) نام بیست و هفتمین حرف از حروف الفبای فارسی. ؛ ~ تا کام حرف نزدن هیچ نگفتن، دخالت نکردن.

(وَ دَ) (مص ل.) حیله کردن، تزویر کردن.

(کِ دَ) (مص ل.) کشیدن خطی به صورت لام (ل) از سپند سوخته و جز آن بر پیشانی کودکان و جز آنان برای دفع چشم زخم یا محبوبیت.

[ فر. ] (اِ.) شتر بی کوهان.

[ تبتی ] (اِ.) پیشوای مذهب لامایی.