ای عشق که هستی به یقین معشوقم
تو خالق مطلقی و من مخلوقم

بر کوری منکران که بدخواهانند
بالا ببرم بلند تا عیوقم

ای نرگس پر خواب ربودی خوابم
وی لالهٔ سیراب ببردی آبم

ای سنبل پرتاب ز تو درتابم
ای گوهر کمیاب ترا کی یابم

این گردش را ز جان خود دزدیدم
پیش از قالب به جان چنین گردیدم

گویند مرا صبر و سکون اولیتر
این صبر و سکون را به شما بخشیدم

با تو قصص درد و فغان میگویم
ور گوش ببندی پنهان میگویم

دانسته‌ام اینکه از غمم شاد شوی
چندین غم دل با تو از آن میگویم

با درد بساز چون دوای تو منم
در کس منگر که آشنای تو منم

گر کشته شوی مگو که من کشته شدم
شکرانه بده که خونبهای تو منم

باز آمدم و برابرت بنشستم
احرام طواف گرد رویت بستم

هر پیمانی که بی‌تو با خود بستم
چون روی تو دیدم همه را بشکستم

بازآمد و بازآمد ره بگشائیم
جویان دلست دل بدو بنمائیم

ما نعره‌زنان که آن شکارت مائیم
او خنده کنان که ما ترا میپائیم

با سرکشی عشق اگر سرد آرم
بالله به سوگند که بس سر دارم

روزیکه چو منصور کنی بردارم
هردم خبری آرد از آن سردارم

باغی که من از بهار او بشکفتم
بشکفت و نمود هرچه من میگفتم

با ساغر اقبال چو کرد او جفتم
سرمست شدم سر بنهادم خفتم

بالای سر ار دست زند دو دستم
ای دلبر من عیب مکن سرمستم

از چنبرهٔ زمانه بیرون جستم
وز نیک و بد و سود و زیان وارستم