آسوده کسی که در کم و بیشی نیست
در بند توانگری و درویشی نیست

فارغ ز غم جهان و از خلق جهان
با خویشتنش بذره ای خویشی نیست

آمد بر من چو در کفم زر پنداشت
چون دید که زر نیست وفا را بگذاشت

از حلقهٔ گوش او چنین پندارم
کانجا که زر است گوش میباید داشت

آن آتش ساده که ترا خورد و بکاست
آن ساده به از دو صد نگار زیبا است

آن آتش شهوت که چو صاف و ساده است
بنگر چه نگاران که از آن آتش خاست

آن بت که جمال و زینت مجلس ماست
در مجلس ما نیست ندانیم کجاست

سرویست بلند و قامتی دارد راست
کز قامت او قیامت از ما برخاست

آن پیش روی که جان او پیش صف است
داند که تو بحری و جهان همچو کفست

بی‌دف و نیی، رقص کند عاشق تو
امشب چه کند که هر طرف نای و دفست

آن تلخ سخنها که چنان دل شکن است
انصاف بده چه لایق آن دهن است

شیرین لب او تلخ نگفتی هرگز
این بی‌نمکی ز شور بختی منست

آنجا که توی همه غم و جنگ و جفاست
چون غرقهٔ ما شدی همه لطف و وفاست

گر راست شوی هر آنچه ماراست تراست
ور راست نه‌ای چپ ترا گیرم راست

آن جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و لبش خندان است

اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوئیم مگر جانانست

آن جاه و جمالی که جهان‌افروز است
وان صورت پنهان که طرب را روز است

امروز چو با ما است درو آویزیم
دی رفت و پریر رفت که روز امروز است

آن چشم فراز از پی تاب شده است
تا ظن نبری که فتنه در خواب شده است

صد آب ز چشم ما روان کردی دی
امروز نگر که صد روان آب شده است