آن چشم که خون گشت غم او را جفت است
زو خواب طمع مدار کو کی خفته است

پندارد کاین نیز نهایت دارد
ای بیخبر از عشق که این را گفته است

آن چیست کز او سماعها را شرف است
وان چیست که چون رود محل تلف است

می‌آید و میرود نهان تا دانند
کاین ذوق و سماعها نه از نای و دف است

آن چیست که لذتست از او در صورت
وان چیست که بی‌او است مکدر صورت

یک لحظه نهان شود ز صورت آن چیز
یک لحظه ز لامکان زند بر صورت

آن خواجه که بار او همه قند تر است
از مستی خود ز قند خود بیخبر است

گفتم که ازین شکر نصیبم ندهی
نی گفت ندانست که آن نیشکر است

آن دم که مرا بگرد تو دورانست
ساقی و شراب و قدح و دور، آنست

واندم که ترا تجلی احسانست
جان در حیرت چو موسی عمرانست

آن را که بود کار نه زین یارانست
کاین پیشهٔ ما پیشهٔ بیکارانست

این راه که راه دزد و عیارانست
چه جای توانگران و زردارانست

آن را که خدای چون تو یاری داده است
او را دل و جان و بیقراری داده است

زنهار طمع مدار زانکس کاری
زیرا که خداش طرفه کاری داده است

آن را که غمی باشد و بتواند گفت
گر از دل خود بگفت بتواند رفت

این طرفه گلی نگر که ما را بشکفت
نه رنگ توان نمود و نه بوی نهفت

آن روح که بسته بود در نقش صفات
از پرتو مصطفی درآمد بر ذات

واندم که روان گشت ز شادی میگفت
شادی روان مصطفی را صلوات

آن روی ترش نیست چنینش فعل است
می‌گوید و می‌خورد در اینش فعل است

آنکس که بر این چرخ برینش فعل است
این نیست عجب که در زمینش فعل است