هان ای تن خاکی سخن از خاک مگو
جز قصهٔ آن آینهٔ پاک مگو

از خالق افلاک درونت صفتی است
جز از صفت خالق افلاک مگو

هرچند در این هوس بسی باشی تو
بیقدر تو همچون مگسی باشی تو

زنهار مباش هیچکس تا برهی
آخر تو که باشی که کسی باشی تو

آمد بر من خیال جانان ز پگه
در کف قدح باده که بستان ز پگه

درکش این جام تا به پایان ز پگه
سرمست درآ میان مستان ز پگه

آن دم که رسی به گوهر ناسفته
سرها به هم آورده و سرها گفته

کهدان جهان ز باد شد آشفته
برتو بجوی که مست باشی خفته

آنکس که ز دست شد بر او دست منه
از باده چو نیست شد تواش هست منه

زنجیر دریدن بر مردان سهل است
هر زنجیری بر شتر مست منه

آنی که وجود و عدمت اوست همه
سرمایهٔ شادی و غمت اوست همه

تو دیده نداری که باو درنگری
ورنی که ز سر تا قدمت اوست همه

از دیدهٔ کژ دلبر رعنا را چه
وز بدنامی عاشق شیدا را چه

ما در ره عشق چست و چالاک شویم
ور زانکه خری لنگ شود ما را چه

السکر صار کاسدا من شفتیه
والبدر تراه ساجدا بین یدیه

بالحسن علیه کل شیی وافر
الا فمه فانه ضاق علیه

ای کان العباد ما اهواه
ما یذکرنا فکیف ما ینساه

قدر ان به القلوب والافواه
قد احسن لا اله الا الله

آهوی قمرا سهامه عیناه
ما شوش عزم خاطری الا هو

روحی تلفت و مهجتی تهواه
قلبی ابدا یقون یا هویا هو