ای آنکه به جان این جهانی زنده
شرمت بادا چرا چنانی زنده

بی‌عشق مباش تا نباشی مرده
در عشق بمیر تا بمانی زنده

ای پارسی و تازی تو پوشیده
جان دیده قدح شراب نانوشیده

دریا باید ز فضل حق جوشیده
پیدا باید کفایت کوشیده

ای بر نمک تو خلق نانی بزده
بر مرکب تو داغ نشانی بزده

حیفست که سوی کان رود آن بر سیم
پنهان چون جان و بر جهانی بزده

ای بی‌ادبانه من ز تو نالیده
غیرت بشنیده گوش من مالیده

جایی بروم ناله کن دزدیده
آنجا که نه دل بوی برد نی دیده

ای جان تو بر مقصران آشفته
هم جان تو عذر جان ایشان گفته

طوفان بلا اگر بگیرد عالم
بر من بدو جو که مست باشم خفته

ای با تو جهان ظریف و شادی باره
تو جامه شادیی و مالی پاره

تنها خورشید آن دهد عالم را
کان را ندهد مه و هزار استاره

ای خواب مرا بسته و مدفون کرده
شب را و مرا بی‌خود و مجنون کرده

جان را به فسون گرم از تن برده
دل را بستم ز خانه بیرون کرده

ای در طلب گره‌گشائی مرده
در وصل بزاده وز جدائی مرده

ای در لب بحر تشنه در خواب شده
و اندر سر گنج از گدائی مرده

ای دوست مرا دمدمه بسیار مده
کاین دمدمه می‌خورد ز من هر که و مه

جان و سر تو که دم کنم پیش تو زه
کز دمدمهٔ گرم کنم آب کره

ای روز الست ملک و دولت رانده
وی بنده ترا چو قل هو الله خوانده

چون روشنی روز در آی از در من
بین گردن من بسوی در کژ مانده