آن روی ترش نگر چو قندستانی
وان چشم خوشش نگر چو هندوستانی

پیش قد او صف زده سروستانی
پیش کف او شکسته هر دستانی

آن ظلم رسیده‌ای که دادش دادی
وانغمزده‌ای که جام شادش دادی

آن بادهٔ اولین فراموشش شد
گر باز نمی‌دهی چه یادش دادی

آن میوه توی که نادرِ ایامی
بتوان خوردن هزار من در خامی

بر ما مپسند هجر و دشمن کامی
کاخر به تو باز گردد این بدنامی

آنی تو که در صومعه مستم داری
در کعبه نشسته بت‌پرستم داری

بر نیک و بد تو مر مرا دستی نیست
در دست توام تا بچه دستم داری

آنی که بر دلشدگان دیر آئی
وانگاه چو آئی نفسی سیر آئی

گاه آهو و گه به صورت شیر آئی
هم نرم و درشت همچو شمشیر آئی

آنی که به صد شفاعت و صد زاری
بر پات یکی بوسه دهم نگذاری

گر آب دهی مرا اگر آتش باری
سلطان ولایتی و فرمانداری

از آب و گلی نیست بنای چو توی
یارب که چه هاست از برای چو توی

گر نعره زنانی تو برای چو ویی
لبیک کنانست برای چو توی

از جان بگریزم ار ز جان بگریزی
از دل بگریزم ار از آن بگریزی

تو تیری و ما همچو کمانیم هنوز
تیری چه عجب گر ز کمان بگریزی

از چهرهٔ آفتاب مهوش گردی
وز صحبت کبریت تو آتش گردی

تو جهد کنی که ناخوشی خوش گردد
او خوش نشود ولی تو ناخوش گردی

از خلق ز راه تیزهوشی نرهی
وز خود ز سر سخن‌فروشی نرهی

زین هر دو اگر سخت نکوشی نرهی
از خلق و ز خود جز به خموشی نرهی