ای حسرت خوبان جهان روی خوشت
وی قبلهٔ زاهدان دو ابروی خوشت

از جمله صفات خویش عریان گشتم
تا غوطه خورم برهنه در جوی خوشت

ای خرمنت از سنبلهٔ آب حیات
انبار جهان پر است از تخم موات

ز انبار نخواهم که پر است از خیرات
بر خرمن خود نویسم امشب تو برات

ای خواجه ترا غم جمال و جاهست
و اندیشهٔ باغ و راغ و خرمنگاهست

ما سوختگان عالم توحیدیم
ما را سر لا اله الا الله است

ای در دل من نشسته شد وقت نشست
ای توبه شکن رسید هنگام شکست

آن بادهٔ گلرنگ چنین رنگی بست
وقت است که چون گل برود دست بدست

ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت

مانندهٔ دانه‌ای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت

ای دل تو و درد او که درمان اینست
غم میخور و دم مزن که فرمان اینست

گر پای بر آرزو نهادی یکچند
کشتی سگ نفس را و قربان اینست

ای دوست مکن که روزها را فرداست
نیکی و بدی چو روز روشن پیداست

در مذهب عاشقی خیانت نه رواست
من راست روم تو کژ روی ناید راست

ای ذکر تو مانع تماشای تو دوست
برق رخ تو نقاب سیمای تو دوست

با یاد لبت از لب تو محرومم
ای یاد لبت حجاب لبهای تو دوست

ای ساقی اگر سعادتی هست تراست
جانی و دلی و جان و دل مست تراست

اندر سر ما عشق تو پا می‌کوبد
دستی می‌زن که تا ابد دست تراست

ای ساقی جان مطرب ما را چه شده است
چون می‌نزند رهی ره او که زده است

او میداند که عشق را نیک و بد است
نیک و بد عشق را ز مطرب مدد است