ای دل تا ریش و خسته میدارندت (189)
-
اندازه متن
+
ای دل تا ریش و خسته میدارندت
دیوانه و پای بسته میدارندت
مانندهٔ دانه‌ای که مغزی داری
پیوسته از آن شکسته میدارندت
بی‌تو جانا قرار نتوانم کرد (591)
بی‌تو جانا قرار نتوانم کرد احسان ترا شمار نتوانم کرد
گر بر تن من شود زبان…
چون برون رفتند سوی آن درخت (114-3)
بخش ۱۱۴ - برون رفتن به سوی آن درخت
چون برون رفتند سوی آن درخت گفت…
