در نِه قدم ار چه راه بی‌پایانست
کز دور نظاره، کارِ نامردانست

این راه ز زندگیِّ دل حاصل کن
کاین زندگیِ تن، صفتِ حیوانست

در نِه قدمی که چشمهٔ حیوانست
میگرد چو چرخ تا مهت گردانست

جانیست ترا بگرد حضرت گردان
این جان، گردان ز گردشِ آن جانست

در وصل، جمالش گلِ خندانِ منست
در هجر، خیالش دل و ایمانِ منست

دل با من و من با دل ازو در جنگیم
هریک گوئیم که آن صنم آنِ منست

درویشی و عاشقی به هم سلطانیست
گنجست غمِ عشق ولی پنهانیست

ویران کردم بدست خود خانهٔ دل
چون دانستم که گنج در ویرانیست

دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست
اما دل و معشوق دو باشند خطاست

معشوق بهانه است و معبود خداست
هرکس که دو پنداشت جهود و ترساست

دلتنگم و دیدار تو درمان منست
بی‌رنگِ رُخت زمانه زندانِ منست

بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی
آنچ از غمِ هجران تو بر جان منست

دلدار اگر مرا بِدِراند پوست
افغان نکنم نگویم این درد از اوست

ما را همه دشمنند و تنها او دوست
از دوست به دشمنان بنالم، نه نکوست

دلدار ز پرده‌ای کز آن سوسو نیست
می‌گفت بد من ارچه آتش خو نیست

چون دید مرا زود سخن گردانید
کو آن منست این سخن با او نیست

دلدار ظریف است و گناهش اینست
زیبا و لطیف است و گناهش اینست

آخر به چه عیب می‌گریزند از او
از عیب عفیف است و گناهش اینست

دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست؟
جانش چو منم عجب که بی‌جان چون زیست؟

گریان گشتم گفت که اینطرفه‌تر است
بی‌من که دو دیدهٔ ویَم چون بگریست؟