(قُ مِ) [ تر. ] (اِ.) گوشتی که آن را خرد و در روغن تفت می‌دهند تا بتوان برای مدتی آن را نگه داری و استفاده کرد.

(~. سَ) (اِمر.) نوعی خورش ایرانی با قطعات گوشت و لوبیا (معمولاً قرمز) و سبزی خرد کرده.

(قُ) [ تر. ] (اِ.) مخلوطی از کاه و جو و یونجه که به اسب دهند.

(قُ رُ پُ) (عا.) احمق، دیوث.

(قَ رْ) [ ع. ] (اِ.) یک دوره صد ساله. ج. قرون.

(~.) [ ع. ] (اِ.)
۱- شاخ، سرون.
۲- تندی سر مردم که به منزله جای سرون جانور است، زبر سر.
۳- گیسو، موی بافته.
۴- نوک مو.
۵- سر کوه.
۶- کرانه قرص آفتاب و بالای آن.
۷- آن چه نخست پیدا شود از شعاع ...

(قَ رَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- شتری که آن را با شتر دیگر به هم بسته باشند.
۲- ریسمانی که با آن دو شتر ببندند.
۳- ترکش.
۴- شمشیر.
۵- تیز.

(قِ رَ) [ ع. ] (ص. اِ.)
۱- نظیر، مانند.
۲- هم دست و حریف در شجاعت و کشتی و جز آن.

(قُ یا قِ) [ تر. ] (اِ.) خدمتکار، کنیزک. ج. (به سیاق فارسی) قرناقان.

(قَ رَ نِ) [ فر. ] (اِ.) جایی که به علت شیوع بیماری مورد محافظت قرار می‌گیرد و ورود و خروج افراد کنترل می‌شود.

(قَ رَ فُ) [ ع. ] (اِ.) میخک، گل میخک.

(قَ) (اِ.)
۱- سایه بانی که از آجر و سیمان بالای پنجره‌ها و درهای ساختمان می‌سازند.
۲- نوار باریکی از سنگ، موزاییک و مانند آن در پایین دیوار که برای پیشگیری از کثیف شدن آن نصب می‌کنند.

(قَ طُ) [ معر. ] (اِ.) عقل، فهم، هوش.

(قَ یِّ) [ ع. قرنیه ] (اِ.) لایه شفافی که در جلو چشم قرار دارد و نور را از خود عبور می‌دهد.

(قَ رَ) [ تر. ] (ص.) سیاه.

(قُ رَّ هُ لْ عَ یْ) [ ع. ] (اِ.)۱ - آنچه مایه روشنی چشم شود.
۲- مجازاً، فرزند.

(~. سَ) [ تر - فا. ] (اِ.) گروهی که از طرف دولت مامور حفاظت راه‌ها و جاده‌ها می‌شوند تا مسافران و کاروان‌ها را از شر قاطعان طریق محفوظ دارند، امنیه، ژاندارم.

(قَ رَ) (ص مر.) آمیخته به هم.

(قَ رَ قُ) [ تر. ] (اِ.) یکی از انواع لبنیات به رنگ سیاه و بامزه بسیار ترش که از دوغ به دست می‌آید.

(قَ رَ. نِ) [ تر - فا. ] (اِ.) نی بزرگ که از چوب و فلز ساخته می‌شود.