(مُ تَ عَ دّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- تجاوز - کننده، ستمگر.
۲- فعلی که تنها با فاعل معنای کامل ن داشته باشد و نیازمند به مفعول باشد.

(مُ تَ عَ ذِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- عذرآورنده، بهانه آورنده.
۲- سخت، دشوار.

(مُ تَ عَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.) خود را به عرب مانند کننده ؛ ج متعربین.

(مُ تَ عَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- اقدام کننده به کاری.
۲- اعتراض کننده.

(مُ تَ عَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- طلب کننده چیزی به جهت شناختن آن.
۲- جستجو - کننده گم شده.
۳- سالک که به اول وهله از شناخت خدا غافل بود و بزودی حاضر گردد و فاعل مطلق را در ...

(مُ تَ عَ زِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- عزیز، ارجمند.
۲- قیمتی.

(مُ تَ عَ سِّ) [ ع. ] (اِفا.) سخت، دشوار.

(مُ تَ عَ سِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- بیراهه رونده، منحرف (از راه).
۲- آن که از طریق صواب عدول کند.
۳- ستمکار، ظالم ؛ ج. متعسفین.

(مُ تَ عَ شِّ) [ ع. ] (اِ.) عاشقی نماینده، عشق ورزنده ؛ ج. متعشقین.

(مُ تَ عَ صِّ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که دارای تعصب باشد.

(مُ تَّ عِ) [ ع. ] (اِفا.) پند پذیرنده، کسی که پند و موعظه را بپذیرد.

(مُ تَ عَ فِّ) [ ع. ] (اِفا.) گندیده، بدبو.

(مُ تَ عَ لِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آویزان، آویزنده.
۲- پیوسته، وابسته.

(مُ تَ عَ لِّ) [ ع. ] (اِفا.) جِ متعلقه.
۱- وابسته‌ها.
۲- ضمایم.

(مُ تَ عَ لِّ قِ) [ ع. ] (اِفا.) عیال، همسر.

(مُ تَ عَ لِّ) [ ع. ] (اِفا.) طالب علم، آموزنده.

(مُ تَ عَ مِّ دَ نْ) [ ع. ] (ق.) عمداً، از روی قصد و اراده.

(مُ تَ عَ مِّ) [ ع. ] (اِفا.) آن که به عمق چیزی رسیده، ژرف اندیش ؛ ج. متعمقین.

(مُ تَ عَ مِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- کوشش کننده، ساعی.
۲- سختی کشیده.
۳- آن که به تکلف کاری انجام دهد؛ ج. متعملین.

(مُ تَ عَ نِّ) [ ع. ] (اِفا.)آزاررسان، آزار - دهنده.