(~.) (ص.)
۱- ستبر.
۲- محکم.

(س زَ) (ص فا.) (عا.) کسی که در مباشرت قوی بود، آن که به نیرو جماع کند.

(~.) (حامص.) انجام دادن کارهای پی سازی، دیوارچینی و پوشاندن سقف ساختمان. مق نازک کاری.

(سُ. گَ) (ص.) کسی که مروارید و مرجان و مانند آن‌ها را سوراخ کند.

(سُ تَ) [ په. ]
۱- (مص م.) سوراخ کردن.
۲- (مص ل.) سوراخ شدن.

(س تَ یا تِ) (ص.)
۱- ستبر، غلیظ.
۲- محکم.
۳- جامه هنگفت و ستبر.۴ - (اِ.) تیر، پیکان نوک تیز.

(سُ تَ) (ص مف.)
۱- سوراخ کرده.
۲- کنایه از: سخن تازه.

(سُ تَ یا س تِ) (اِ.)
۱- سندی که به موجب آن مقدار بدهی و زمان پرداخت آن معین می‌گردد.
۲- دشت، اولین فروش کاسب.

(سُ تَ) (ص مف.)
۱- کسی که گوشش را سوراخ کرده باشند.
۲- کنایه از: برده، غلام.

(س) [ ع. ] (اِ.)
۱- کتاب، کتاب بزرگ.
۲- هر یک از پنج کتاب اول عهد قدیم تورات.

(سُ فَ) [ ع. سفراء ] (اِ.)جِ سفیر؛ رسولان، ایلچیان.

(سَ فَ جَ) [ ع. ] (اِ.) به، درختِ به.

(سُ رِ) [ ع. سُفَره ] (اِ.) پارچه‌ای که هنگام غذا خوردن، خوردنی‌ها را روی آن می‌چینند. ؛ ~ ابوالفضل سفره‌ای که نذر حضرت ابوالفضل عباس برادر امام حسین (ع) شده‌است. ؛~ عقد سفره‌ای که در مراسم ...

(~. نِ) (اِمر.) اتاق غذاخوری، ناهارخوری.

(سَ فَ) [ ع - فا. ] (ص نسب.)
۱- لوازم سفر.
۲- مسافر.
۳- شاعرانی که در لشکر - کشی‌ها پادشاه را همراهی می‌کردند.

(سَ) [ ع. ] (اِ. ص.)
۱- نابکار، هیچکاره.
۲- سخن بیهوده و بی معنی.

(سَ سَ طِ) (اِ.) مغالطه کردن برای وارونه نشان دادن حقایق.

(سَ فْ سَ) [ ع. ] (ص نسب.) سو - فسطایی، منسوب به سفسطه، آن که سفسطه کند (پیرو مکتب سوفسطایی).

(سَ فَ) [ معر. ] (اِ.) سبد، زنبیل.

(س یا سُ) [ ع. ] (اِمص.) پستی.