(طَ دَ) (مص م.) دزدیدن.

(طَ) [ ع. ] (ص.)
۱- نو، تازه.
۲- غریب، نادر.

(طَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- راه.
۲- شیوه، روش.
۳- آئین، مسلک.
۴- حال، حالت.
۵- عادت، خو.
۶- پیشه، شغل.

(طَ قَ) [ ع. طریقه ] (اِ.)
۱- روش، سیرت.
۲- مسلک.
۳- سیرت اهل سلوک.

(طَ قِ) (اِ.) نک طریق. ج. طُرُق.

(طَ) [ ع. ] (اِ.) قمری.

(طَ زَ) [ معر. ] (اِ.)
۱- قصر.
۲- خانه زمستانی.

(طَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- مقداری از خراج که به حسب سرجریب بر زمین زراعت و جز آن گیرند.
۲- سهمیه مالیاتی که به حبوبات (برحسب جریب) تعلق می‌گرفت، صورت مالیاتی.

(طَ) (اِ.) = تشت:
۱- ظرفی گود و بزرگ و گرد ویژه رخت شویی.
۲- یکی از لوازم آتشگاه.
۳- نوعی از آلات موسیقی.

(طَ) (ص فا.) = طشت دارنده:
۱- خادمی که جهت شستن دست‌ها آب می‌ریزد.
۲- نگهبان و متصدی طشت خانه.

(طَ) [ ع. ] (اِ.) خوراک، خوردنی. ج. اطعمه.

(طَ) [ ع. ] (مص م.) نیزه زدن به یکدیگر.

(طَ عْ) [ ع. ] (اِ.) مزه. ج. طعوم.

(طُ مَ) (اِ.) خوردنی، خوراک.

(طَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- نیزه زدن.
۲- سرزنش کردن.
۳- کنایه زدن.

(~. زَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.)
۱- سرزنش کردن.
۲- به سخن کنایه کسی را رنجاندن.

(طَ نِ) [ ع. طعنه ] (اِمص.)
۱- یک بار نیزه زدن.
۲- سرزنش کردن.

(طَ مَ یا مِ) [ ع. طغامه ] (ص.) مرد رذل، سفله ؛ ج. طغام.

(طُ) [ تر. ] (اِ.)
۱- شاهین.
۲- نامی از نام‌های ترکی.

(طُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- نوعی خط که به شکل منحنی بالای نامه‌ها و فرمان‌ها نوشته می‌شد و حکم امضای پادشاه را داشت.
۲- فرمان، منشور.