(غَ) (اِ.)
۱- بیلی که با آن زمین را هموار کنند.
۲- بتی که تراشند.

(غَ یا غِ) (اِ.) گلیز، آب دهان بچه.

(غَ) [ ع. ] (ص.)۱ - کلفت، ستبر.
۲- خشن، درشت.
۳- ناگوار، دیرهضم.
۴- تیره.
۵- پرمایه، برعکس رقیق.

(غِ غَ) (ص شغل.) گلکار، بنا. گلگیر و غلیگر و گلیگر نیز گویند.

(غِ یا غَ) (ص.) کنایه دار.

(غُ) (اِ.) گلوله کمان گروهه.

(غَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- تشنگی شدید.
۲- سوزش درون.
۳- دشمنی، حقه.

(غَ)(اِ.) = غلیواژ: زغن، مرغ گوشت رُبا.

(غَ ژَ) (اِ.) لجن، گِل و لای سیاهی که در ته حوض‌ها و جوی‌ها جمع می‌شود.

(غَ) [ ع. ] (اِ.) اندوه، حزن.

(~. هَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) بیرون کننده غم.

(غَ. اَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که تولید غم کند، غم آور.

(~. خُ رَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) پرنده‌ای ا ز راسته بلندپایان که جثه‌ای بزرگ دارد و دارای نوکی مخروطی شکل و طویل است و گردنی بلند و عاری از پر دارد. پاهایش نیز دراز است. ...

(غَ. دَ. کُ نَ) [ ع - فا. ] (اِمر.) (عا.) داریه.

(غَ. زَ دِ یا دَ) [ ع - فا. ] (ص مف.) آن که غم به وی رسیده، محزون، مغموم.

(ی) (غَ. فَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) آن که یا آن چه اندوه شخص را زیادتر کند.

(غَ. نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) تسکین - دهنده غم.

(~. کَ دِ یا دَ) [ ع - فا. ] (اِمر.)
۱- جایگاه غم، غمخانه.
۲- (کن.) دنیا، روزگار.

(~. گُ) [ ع - فا. ]
۱- (ص فا.) آن چه که غم را ببرد.
۲- دوست، یار، همدم.
۳- غمخوار.

(~.) [ ع - فا. ] (حامص.)
۱- غمخواری.
۲- دلسوزی، مهربانی.