من خاک ترا به چرخ اعظم ندهم
یک ذره غمت بهر دو عالم ندهم

نقش خود را نثار عالم کردم
وز نقش تو من آب به آدم ندهم

من درد ترا ز دست آسان ندهم
دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم
کان درد به صد هزار درمان ندهم

من دوش فراق را جفا میگفتم
با دهر فراق پیش می‌آشفتم

خود را دیدم که با خیالت جفتم
با جفت خیال تو برفتم خفتم

من زخم تو را به هیچ مرهم ندهم
یک موی تو را به هر دو عالم ندهم

گفتم جان را بیار محرم ندهم
از گفتهٔ خود بیش دهم کم ندهم

من سر بنهم در رهت ای کان کرم
کامروز از تو ای صنم مست ترم

سوگند خورم و گر تو باور نکنی
سوگند چرا خورم چرا می نخورم

من سیر نیم ولی ز سیران سیرم
بر خاک درت ز آب حیوان سیرم

ایمان به تو دادم وز جان برگشتم
سیرم از این چو ملحد از آن سیرم

من سیر نیم ولی ز سیران سیرم
بر خاک درت ز آب حیوان سیرم

ایمان به تو دادم وز جان برگشتم
سیرم از این چو ملحد از آن سیرم

من عادت و خوی آن صنم میدانم
او آتش و من چو روغنم میدانم

از نور لطیف او است جان می‌بیند
آن دود به گرد او منم میدانم

من عاشق روی تو نگارم چکنم
وز چشم خوش تو شرمسارم چکنم

هر لحظه یکی شور برآرم چکنم
والله به خدا خبر ندارم چکنم

من عاشقی از کمال تو آموزم
بیت و غزل از جمال تو آموزم

در پردهٔ دل خیال تو رقص کند
من رقص خوش از خیال تو آموزم