ای جان جهان! جز تو کسی کیست؟ بگو
بی‌جان و جهان هیچ کسی زیست؟ بگو

من بد کنم و تو بد مکافات دهی
پس فرق میان من و تو چیست؟ بگو

ای چرخ فلک پایهٔ پیروزهٔ تو
زنبیل جهان گدای دریوزهٔ تو

صد سال فلک خدمت خاک تو کند
نگزارده باشد حق یکروزهٔ تو

ای در دل من میل و تمنا همه تو
واندر سر من مایهٔ سودا همه تو

هرچند بروی کار در مینگرم
امروز همه توئی و فردا همه تو

ای دل اگرت طاقت غم نیست برو
آوارهٔ عشق چون تو کم نیست برو

ای جان تو بیا اگر نخواهی ترسید
ور می‌ترسی کار تو هم نیست برو

ای دل تو بهر خیال مغرور مشو
پروانه صفت کشتهٔ هر نور مشو

تا خود بینی تو از خدا مانی دور
نزدیکتر آی و از خدا دور مشو

ای دل گر ازین حدیث آگاهی تو
زین تفرقهٔ خویش چه میخواهی تو

یک لحظه که از حضور غایب مانی
آن لحظه بدانکه مشرک راهی تو

ای زندگی! تن و توانم همه تو
جانی و دلی، ای دل و جانم همه تو

تو هستیِ من شدی، از آنی همه من
من نیست شدم، در تو از آنم همه تو

ای ساقی جان برین خوش آواز برو
ساز ازلیست هم بر این ساز برو

ای باز چو طبل باز او بشنیدی
شه منتظر تست سبک باز برو

ای ظلمت شب مانع خورشید مشو
ای ابر حجاب روز امید مشو

ای مدت یک ساعتهٔ لذت جسم
اصل الم حاصل جاوید مشو

ای عارف گوینده، نوائی برگو
یا قول درست، یا خطائی برگو

درهای گلِستان و چمن را بگشای
چون بلبلِ مست، ز آشنائی برگو