آنی که بر دلشدگان دیر آئی
وانگاه چو آئی نفسی سیر آئی

گاه آهو و گه به صورت شیر آئی
هم نرم و درشت همچو شمشیر آئی

آنی که به صد شفاعت و صد زاری
بر پات یکی بوسه دهم نگذاری

گر آب دهی مرا اگر آتش باری
سلطان ولایتی و فرمانداری

از آب و گلی نیست بنای چو توی
یارب که چه هاست از برای چو توی

گر نعره زنانی تو برای چو ویی
لبیک کنانست برای چو توی

از جان بگریزم ار ز جان بگریزی
از دل بگریزم ار از آن بگریزی

تو تیری و ما همچو کمانیم هنوز
تیری چه عجب گر ز کمان بگریزی

از چهرهٔ آفتاب مهوش گردی
وز صحبت کبریت تو آتش گردی

تو جهد کنی که ناخوشی خوش گردد
او خوش نشود ولی تو ناخوش گردی

از خلق ز راه تیزهوشی نرهی
وز خود ز سر سخن‌فروشی نرهی

زین هر دو اگر سخت نکوشی نرهی
از خلق و ز خود جز به خموشی نرهی

از رنج و ملال ما چه فریاد کنی
آن به که به شکر وصل را شاد کنی

از ما چه گریزی و چرا داد کنی
زان ترس که وصل را بسی یاد کنی

از سایهٔ عاشقان اگر دور شوی
بر تو زند آفتاب و رنجور شوی

پیش و پس عاشقان چو سایه میدر
تا چون مه و آفتاب پرنور شوی

از شادی تو پر است شهر و وادی
از روی زمین و آسمان را شادی

کس را گله‌ای نیست ز تو جز غم را
کز غم همه را بداده‌ای آزادی

از عشق ازل ترانه‌گویان گشتی
وز حیرت عشق گول و نادان گشتی

از بسکه به مردی ز غمش جان بردی
وز بسکه بگفتی غم آن آن گشتی