در عشق نه پستی نه بلندی باشد
نی بیهشی نه هوشمندی باشد

قرائی و شیخی و مریدی نبود
قلاشی و کم‌زنی و رندی باشد

در عشق هزار جان و دل بس نکند
دل خود چه بود حدیث جان کس نکند

این راه کسی رود که در هر قدمی
صد جان بدهد که روی واپس نکند

در کام دل آنچه بود نفسم همه راند
هرگز نفسی نامه شرم نه بخواند

نفس بد من مرا بدین روز نشاند
من ماندم و فضل تو دگر هیچ نماند

در گریهٔ خون مرا شکر خند تو کرد
بی‌بند مرا از این جهان بند تو کرد

می‌فرمائی که عهد و سوگند تو کو
بی‌عهد مرا نه عهد و سوگند تو کرد

در کوی خرابات تکبر نخرند
مردی ز سر کوی خرابات برند

آنجا چو رسی مقامری باید کرد
یا مات شوی یا ببری یا ببرند

در لشکر عشق چونکه خونریز کنند
شمشیر ز پاره‌های ما تیز کنند

من غرقهٔ آن سینهٔ دریا صفتم
یاران مرا بگو که پرهیز کنند

در مدرسهٔ عشق اگر قال بود
کی فرق میان قال با حال بود

در عشق نداد هیچ مفتی فتوی
در عشق زبان مفتیان لال بود

در می‌طلبی ز چشمه در بر ناید
جوینده در به قعر دریا باید

این گوهر قیمتی کسی را شاید
کز آب حیات تشنه بیرون آید

در معنی هست و در عیان نیست که دید
در دل پیدا و در زبان نیست که دید

هستی جهان و در جهان نیست که دید
در هستی و نیستی چنان نیست که دید

در مغز فلک چو عشق تو جا گیرد
تا عرش همه فتنه و غوغا گیرد

چون روح شود جهان نه بالا و نه زیر
چون عشق تو روح را ز بالا گیرد