از دیدن اغیار چو ما را مدد است
پس فرد نه‌ایم و کار ما در عدد است

از نیک و بد آگهیم و این نیک و بد است
هردل که نه بی‌خود است زیر لگد است

از عهد مگو که او نه بر پای من است
چون زلف تو عهد من شکن در شکن است

زانتنگ شکر  مگو که اندر لب تست
یا زان آتش که از لبت در دهن است

از کفر و ز اسلام برون صحرائیست
ما را به میان آن فضا سودائیست

عارف چو بدان رسید سر را بنهد
نه کفر و نه اسلام و نه آنجا جائیست

از نوح سفینه ایست میراث نجات
گردان و روان میانهٔ بحر حیات

اندر دل از آن بحر برسته است نبات
اما چون دل نه نقش دارد نه جهات

العین لفقدکم کثیرالعبرات
والقلب لذکرکم کثیرالحسرات

هل یرجع من زماننا ما قدفات
هیهات و هل فات زمان هیهات

افغان کردم بر آن فغانم می‌سوخت
خامش کردم چو خامشانم می‌سوخت

از جمله کرانه‌ها برون کرد مرا
رفتم به میان و در میانم می‌سوخت

افکند مرا دلم به غوغا و گریخت
جان آمد و هم از سر سودا و گریخت

آن زهرهٔ بی‌زهره چو دید آتش من
بربط بنهاد زود برجا و گریخت

امروز چه روز است که خورشید دوتاست
امروز ز روزها برونست و جداست

از چرخ بخاکیان نثار است و صداست
کای دلشدگان مژده که این روز شماست

امروز در این خانه کسی رقصانست
که کل کمال پیش او نقصانست

ور در تو ز انکار رگی جنبانست
آنماه در انکار تو هم تابانست

امروز من و جام صبوحی در دست
می‌افتم و می‌خیزم و می‌گردم مست

با سرو بلند خویش من مستم و پست
من نیست شوم تا نبود جز وی هست