از کفر و ز اسلام برون صحرائیست (157)
-
اندازه متن
+
از کفر و ز اسلام برون صحرائیست
ما را به میان آن فضا سودائیست
عارف چو بدان رسید سر را بنهد
نه کفر و نه اسلام و نه آنجا جائیست
تا جان دارم بندهٔ مرجان توام (1190)
تا جان دارم بندهٔ مرجان توام دل جمع از آن زلف پریشان توام
ای نای بنال…
آن یکی پرسید از مفتی به راز (57-5)
بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و…
