ماه عید است و خلق زیر و زبر است
تا فرجه کند هر آنکه صاحب نظر است

چه طبل زنی که طبل با شور و شر است
زان طبل همی زند که آن خواجه کر است

ماهی تو که فتنه‌ای ندارم ز تو دست
درمان ز که جویم که دلم از تو بخست

می طعنه زنی که بر جگر آبت نیست
گر بر جگرم نیست چه شد بر مژه هست

ماهی که نه زیر و نی به بالاست کجاست
جانی که نه بی‌ما و نه با ماست کجاست

اینجا آنجا مگو بگو راست کجاست
عالم همه اوست آنکه بیناست کجاست

مرغ جان را میل سوی بالا نیست
در شش جهتش پر زدن وپروا نیست

گفتی به کجا پرد که او را یابد
نی خود بکجا پرد که آنجا جا نیست

مرغ دل من چو ترک این دانه گرفت
انصاف بده که نیک مردانه گرفت

از دل چو بماند دلبرش دست کشید
از جان چو بجست پای جانانه گرفت

مر وصل ترا هزار صاحب هوس است
تا خود به وصال تو که را دسترس است

آن کس که بیافت راحتی یافت تمام
وانکس که نیافت رنج نایافت بس است

مست است دو چشم از دو چشم مستت
دریاب که از دست شدم در دستت

تو هم به موافقت سری در جنبان
گر زانکه سر عاشق هستی هستت

مستم ز خمار عبهر جادویت
دفعم چه دهی چو آمدم در کویت

من سیر نمی‌شوم ز لب تر کردن
آن به که مرا درافکنی درجویت

مستی ز ره آمد و بما در پیوست
ساغر می‌گشت در میان دست بدست

از دست فتاد ناگهان و بشکست
جامی چه زید میانهٔ چندین مست

معشوق شراب‌خوار و بیسامانست
خونخواره و شوخ و شنگ و نافرمانست

کفر سر جعد آن صنم ایمانست
دیریست که درد عشق بیدرمانست