آن عشق که برق و بوش تا خلق رسید
مالم همه خورد و کار با دلق رسید

آبی که از آن دامن خود میچیدم
اکنون بجوشیده و تا حلق رسید

آن کان نبات و تنگ شکر نامد
وان آب حیات بحر گوهر نامد

گفتم بروم به عشوه دمها دهمش
چون راست بدیدمش دمم برنامد

آن کز تو خدای این گدا می‌خواهد
در دهر کدام پادشا می‌خواهد

هر ذره ز خورشید تو از دور خوش است
زان جملهٔ خورشید ترا می‌خواهد

آن کس که بر آتش جهانم بنهاد
صد گونه زبانه بر زبانم بنهاد

چون شش جهتم شعلهٔ آتش بگرفت
آه کردم و دست بر دهانم بنهاد

آن کس که ترا بیند و خندان نشود
وز حیرت تو گشاده دندان نشود

چندانکه بود هزار چندان نشود
جز کاهگل و کلوخ زندان نشود

آن کس که ترا شناخت جان را چه کند
فرزند و عیال و خانمان را چه کند

دیوانه کنی هر دو جهانش بدهی
دیوانهٔ تو هر دو جهان را چه کند

آن کس که از آب و گل نگاری دارد
روزی به وصال او قراری دارد

ای نادره آنکه زاب و گل بیرون شد
کو چون تو غریب شهریاری دارد

آن کس که ز چرخ نیم نانی دارد
وز بهر مقام آشیانی دارد

نی طالب کس بود نه مطلوب کسی
گو شاد بزی که خوش جهانی دارد

آن کس که ز دل دم اناالحق میزد
امروز بر این رسن معلق میزد

وانکس که ز چشم سحر مطلق میزد
بر خود ز غمت هزار گون دق میزد

آن کس که مرا به صدق اقرار کند
چون لعبتگان مرا به بازار کند

بیزارم از آن کار و نیم بازاری
من بندهٔ آن کسم که انکار کند