آن یار که از طبیب دل برباید
او را دارو طبیب چون فرماید

یک ذره ز حسن خویش اگر بنماید
والله که طبیب را طبیبی باید

اجری ده ارواحی و سلطان ابد
گرچه بلقب بهاء دینی و ولد

بگذار که ساغر وفا در شکند
چون شیشه شکست پای مستان بخلدش

از آب حیات دوست بیمار نماند
در گلبن وصل دوست یک خار نماند

گویند درچه‌ایست از دل سوی دل
چه جای دریچه‌ای که دیوار نماند

از آتش سودای توام تابی بود
در جوی دل از صحبت تو آبی بود

آن آب سراب بود و آن آتش برف
بگذشت کنون قصه مگر خوابی بود

از آتش عشق تو جوانی خیزد
در سینه جمالهای جانی خیزد

گر می‌کشیم بکش حلالست ترا
کز کشتهٔ دوست زندگانی خیزد

از آتش عشق دوست تفها بزنید
وان آتش را در این علفها بزنید

آن چنگ غمش چو پای ما بگرفتست
ما را به مثل بر همه دفها بزنید

از آتش عشق سردها گرم شود
وز تابش عشق سنگها نرم شود

ای دوست گناه عاشقان سخت مگیر
کز بادهٔ عشق مرد بی‌شرم شود

از آدمیی دمی بجائی ارزد
یک موی کز او فتد بکانی ارزد

هم آدمیی بود که از صحبت او
نادیدن او ملک جهانی ارزد

از تاب تو نی یار و عدو میماند
در بزم تو نی رطل سبو میماند

جانا گیرم که خونم آشامیدی
آخر به لب شهد تو بو میماند

از خاک کف پات سران حیرانند
کوران همه مستند و کران حیرانند

زان پاکانیکه در صفا محو شدند
هم ایشان نیز اندر آن حیرانند