از گونه چو صبح، سرخی انگیخته بود
-
اندازه متن
+
از گونه چو صبح، سرخی انگیخته بود،
با موی سیه، به شب در آمیخته بود
دانستم روز از چه کسی کرده سیه
وانگاه به ره خون چه کس ریخته بود
می‌خواند مرغ شب به زیر باران
می‌خواند مرغ شب به زیر باران بر می‌شود آوای خوش دلداران
می سوزد هر خرمن اما…
گفتم چه کنی دلت چو با من پیوست
گفتم چه کنی دلت چو با من پیوست گفتا چه کنی با من ای روی پرست
