با دل چه بسی پند بدادم، نشنفت
-
اندازه متن
+
با دل چه بسی پند بدادم، نشنفت
بیدارتر آمد و بجا هیچ نخفت
برخاست بشد از من و چون آمد باز
دیدم چو گل از چشمش خونش که شکفت
میتابد ماه و خیمه خاموش شده است
میتابد ماه و خیمه خاموش شده است اندر تک رود آب از جوش شده است
تنها…
هر چند که بر نشست، میخواست گریست
هر چند که بر نشست، میخواست گریست گفتم: ز چه ات به زیر این باران ایست؟
پیشنمایش
