چو نفس آرام میگیرد چه در قصری چه در غاری (71)
-
اندازه متن
+
چو نفس آرام میگیرد چه در قصری چه در غاری
چو خواب آمد چه بر تختی چه در پایان دیواری
بس گرسنه خفت و کس ندانست که کیست (16-1)
یکی از رفیقان شکایتِ روزگارِ نامساعد به نزد من آورد که کفافِ اندک دارم و عیالِ بسیار و طاقتِ بار…
سخن گرچه دلبند و شیرین بود (6-4)
سَحْبانِ وائِل را در فصاحت بینظیر نهادهاند، به حکمِ آنکه بر سرِ جمع، سالی سخن گفتی؛ لفظی مکرّر نکردی وگر…
