وقتی دل دوستان به جنگ آزارند (18)
-
اندازه متن
+
وقتی دل دوستان به جنگ آزارند
چندانکه نه جای آشتی بگذارند
چو کاری بی فُضولِ من بر آید (38-1)
گروهی حکما به حضرتِ کسریٰ در، به مصلحتی سخن همی‌گفتند و بزرگ‌مهر که مهترِ ایشان بود خاموش. گفتندش: چرا با…
تو نیکو روِش باش تا بَدسگال (24-2)
پیشِ یکی از مشایخ گله کردم که: فلان به فَسادِ من گواهی داده است گفتا: به صَلاحش خجل کن
