ما را نیز لبخندی خواهد بود
-
اندازه متن
+
دستم را فشرد
و به نجوایم سه حرف گفت.
سه حرفی که عزیزترین داراییِ تمامِ روزم شد:
«پس تا فردا»
ریش تراشیدم دوبار
کفشهایم را برق انداختم دوبار.
لباس های رفیقم را قرض گرفتم
با دو لیره
که برایش کیکی بخرم .
قهوهای خامهدار.
حالا تنها بر نیمکتم
و گرداگردم عشاق، لبخند زنانند
و برآنم که
ما را نیز لبخندی خواهد بود.
شاید در راه است
شاید لحظهای یادش رفته
شاید… شاید..
از هیچ چیز خوشم نمیآید
از هیچ چیز خوشم نمیآید مسافری در اتوبوس می گوید – نه رادیو – نه روزنامههای صبح و نه قلعههای…
این کلمات سرود ملّی ماست
نه وطن نه تبعید، کلمه این شور سپید است برای گفتن از شکوفهٔ بادام. نه برف است نه کتان پس…
