به نوکردن ماه بر بام شدم
-
اندازه متن
+
به گوهر مراد
به نوکردن ماه بر بام شدم
با عقیق و سبزه و آینه.
داسی سرد بر آسمان گذشت
که پروازِ کبوتر ممنوع است.
صنوبرها به نجوا چیزی گفتند
و گزمگان به هیاهو شمشیر در پرندگان نهادند.
ماه
برنیامد.
۹ آبانِ ۱۳۵۱
مرگ را پروای آن نیست
«ــ مرگ را پروای آن نیست که به انگیزهیی اندیشد.» اینو یکی میگُف که سرِ پیچِ خیابون وایساده بود. «ــ…
دیگرباره از این راه بازنمیآیند
سر در زیر از شاهراهِ متروک پیش میآمدند و تپههای گُلپوشِ بهاری در نظرگاهِ ایشان انتظاری بیهوده میبُرد. بهکُندی از…
