شب سراسر زنجيرِ زنجره بود
-
اندازه متن
+
شب
سراسر
زنجيرِ زنجره بود
تا سحر،
سحرگه
بهناگاه با قُشَعْريرهی درد
در لطمهی جانِ ما
جنگل
از خواب واگشود
مژگانِ حيرانِ برگش را
پلکِ آشفتهی مرگش را،
و نعرهی اُزگَلِ ارّه زنجيری
سُرخ
بر سبزیِ نگرانِ دره
فروريخت.
□
تا به کسالتِ زردِ تابستان پناه آريم
دلشکسته
بهترکِ کوه گفتيم.
۱۲ شهريورِ ۱۳۷۲
میشناسی ــ به خود گفتهام ــ
میشناسی ــ به خود گفتهام ــ همانم که تو را سُفتهام بسی پیش از آنکه خدا را تنهایی آدمکش بر…
اقیانوس است آن ژرفا و بیکرانگی
«ــ اقیانوس است آن: ژرفا و بیکرانگی، پرواز و گردابه و خیزاب بی آنکه بداند. کوه است این: شُکوهِ پادرجایی،…
