مکرر شو
-
اندازه متن
+
نه
تو را برنتراشیدهام از حسرتهای خویش:
پارینهتر از سنگ
تُردتر از ساقهی تازهروی یکی علف.
تو را برنکشیدهام از خشمِ خویش:
ناتوانیِ خِرَد
از برآمدن،
گُر کشیدن
در مجمرِ بیتابی.
تو را بر نَسَختهام به وزنهی اندوهِ خویش:
پَرِّ کاهی
در کفّهی حرمان،
کوه
در سنجشِ بیهودگی.
□
تو را برگزیدهام
رَغمارَغمِ بیداد.
گفتی دوستت میدارم
و قاعده
دیگر شد.
کفایت مکن ای فرمانِ «شدن»،
مکرر شو
مکرر شو!
۱۷ مردادِ ۱۳۵۹
گویی همیشه چنین است
گویی همیشه چنین است ای غریوِ طلب ــ: تو در آتشِ سردِ خود میسوزی و خاکسترت نقرهی ماه است تا…
با هزاران سوزن الماس
با هزاران سوزن الماس نقرهدوزی میکند مهتاب رویِ ترمهی مُرداب... من نگاهم میدود ــ جوشیده از عمقِ عبوسِ فکر سویِ…
