آمد که فزاید به غم افزود و برفت
-
اندازه متن
+
آمد که فزاید به غم افزود و برفت
دوشینه به من رویی بنمود و برفت
گویند : نماید رخ ، بنمود ، اما
شب بود وز پیش ابر مه بود و برفت
گفتم که چو آتش رخ بی غش داری!
گفتم که چو آتش رخ بی غش داری! گفتا چه به دل بیم از آتش داری؟
آمد سحر وهنوز هشیارم من
آمد سحر وهنوز هشیارم من خفتند همه کسان و بیدارم من
گیرنده ی هر صداستم من…
