خطی که نه هر کسش تواند خواندن
-
اندازه متن
+
خطی که نه هر کسش تواند خواندن
رنجی که نه مردمش تواند راندن
خاموشی توست کان مرا زندانی ست
تا چند به زندان تو باید ماندن؟
آمد به من او ، لیک به شب آمد و رفت
آمد به من او ، لیک به شب آمد و رفت در پیکرم آرزو و به تب آمد…
هر چند که بر نشست، میخواست گریست
هر چند که بر نشست، میخواست گریست گفتم: ز چه ات به زیر این باران ایست؟
