صد عیب به کوه اگر بخوانی که تویی
-
اندازه متن
+
صد عیب به کوه اگر بخوانی که تویی.
آوای تو زی تو گوید آنی که تویی
من ذره به خویش می نبالم که منم
تو غره به خویشی و ندانی که تویی
گه سوی فراز و گاه بر سوی نشیب
گه سوی فراز و گاه بر سوی نشیب آنقدر فریب است و فریب است و فریب!
گفتم چه کنم با گل اگر یار بود
گفتم چه کنم با گل اگر یار بود گفت آن کن کاورانه دل آزاد بود
یار…
