پل زدم از خود تا صخرهی دوست
-
اندازه متن
+
ای درخور اوج ! آواز تو در کوه سحر، و گیاهی به نماز.
غم ها را گل کردم، پل زدم از خود تا صخرهی دوست.
من هستم، و سفالینه تاریکی ، و تراویدن راز ازلی.
سر بر سنگ ، و هوایی که خنک، و چناری که به فکر، و روانی که پر از ریزش دوست.
خوابم چه سبک، ابر نیایش چه بلند، و چه زیبا بوته زیست، و چه تنها من !
تنها من ، و سر انگشتم در چشمه یاد ، و و کبوترها لب آب.
هم خنده موج، هم تن زنبوری بر سبزه مرگ ، و شکوهی در پنجه باد.
من از تو پرم ، ای روزنه باغ هم آهنگی کاج و من و ترس !
هنگام من است ، ای در به فراز، آی جاده به نیلوفر خاموش پیام!
روشنی، من، گل، آب
ابری نیست. بادی نیست. می نشینم لب حوض: گردش ماهی ها، روشنی، من، گل، آب. پاکی خوشه زیست. مادرم ریحان…
ای میان سخنهای سبز نجومی
ای میان سخنهای سبز نجومی ! برگ انجیر ظلمت عفت سبز را میرساند سینه آب در حسرت عکس یک باغ…
