(قِ) [ ع. ] (مص ل.) پای برداشتن جهت جماع.

(قَ بَ) [ ع. قرابه ] (اِمص.) نزدیکی، خویشی.

(قَ رَّ بِ) [ ع. ] (اِ.) شیشه شراب، صراحی.

(قَ) [ ع - فا. ] (اِ.) بهترین قسم خرما است.

(قَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- آب صاف پاکیزه که چیزی با وی نیامیخته باشد.
۲- زمین بی آب و گیاه.

(قُ) [ ع. ] (اِ.) کنه. ج. قردان.

(قَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) پابرجا شدن، آرام گرفتن.
۲- (اِمص.) پایداری، استواری.
۳- (اِ.) صبر، شکیبایی.
۴- عهد، پیمان.
۵- حکم موقت.

(~. دَ) [ ع - فا. ] (مص م.)
۱- برقرار کردن.
۲- آرام دادن.

(~. گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.)
۱- ساکن شدن، آرام گرفتن.
۲- استوار شدن، محکم گشتن.

(~.) [ ع - فا. ] (اِمر.) پیمان، عهد.

(قُ سُ قُ) [ تر. ] (اِمر.) یکی از گونه‌های سنقر که سیاه رنگ است کنایه از:
۱- شب، لیل.
۲- غلام ترک.

(قَ) [ تر. ] (اِ.) = قره سوران. قراسورن: سرهنگ محافظان قافله، آن که به سرکردگی گروهی از جانب پادشاه در راه‌ها نشیند تا قوافل را از منازل مخوف به سلامت بگذراند، امنیه.

(قُ ض) [ ع. قراضه ] (اِ.)
۱- براده‌های فلز که هنگام تراشیدن می‌ریزد.
۲- هرچیزی که از شکل درآمده و خراب شده باشد.

(قَ طِ) [ معر. ] (اِ.)جِ قرطق یا قرطه. معرب کرته و کرتک. جامه یک لای بدون آستر.

(قُ) [ تر - مغ. ] (ص مر.) = قراقچی. قرقچی: مأمور قرق و خلوت ساختن راه یا محلی، قرقچی.

(قَ قُ) [ تر. ] (اِمر.) = قره قوروت: کشک سیاه.

(قِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- به هم نزدیک شدن، به هم پیوستن.
۲- اجتماع دو سیاره در یک بُرج.

(قِ) (اِ.) واحد پول ایران در عهد قاجاریه و اوایل پهلوی و آن مسکوکی نقره بود به وزن ۲۴ نخود، معادل یک ریال کنونی. ؛یک ~ را دو قران کردن با زحمت بسیار سودی به دست آوردن.

(قَ وُ) [ تر. ] (اِ.) نگهبان، دیدبان، پاسدار، مستحفظ.

(~. نِ) [ تر - فا. ] (اِمر.)
۱- مکانی بلند قریب یک فرسنگ بیرون شهر که شب و روز سربازان در آن مراقب بودند و چون سپاه دشمن را از دور می‌دیدند برای اطلاع مردم شهر ...