(نَ یُِ) (اِ.) پیروان مانی نقاش.

(نِ) [ فر. ] (اِ.) محوطه‌ای مخصوص تعلیم اسبان و سواران.

(کَ) [ فر. ] (اِ.) مجسمه‌ای به شکل انسان در فروشگاه‌ها که لباس را بر تن آن می‌کنند تا فرم و ریخت لباس بهتر دیده شود.

(اِ.) ماه، قمر.

(گَ) [ مغ. ] (اِ.)
۱- پیشانی، جبهه.
۲- مقدمه لشکر، مقدمه الجیش.

[ فر. ] (اِ.) = مانیا:
۱- دیوانگی، جنون.
۲- علاقه مفرط به چیزی یا عملی.

[ فر. ] (اِ.) نیروی مغناطیسی در بدن انسان که می‌تواند دیگران را تحت تأثیر قرار بدهد.

(دَ)
۱- (مص م.) گذاشتن و ترک کردن.
۲- (مص ل.) شبیه و مانند شدن.

(فِ) [ انگ. ] (اِ.) بیانیه.

[ فر. ] (اِ.) لاک ناخن، مرتب کردن ناخن.

(اِ.)
۱- قمر زمین، سیاره کوچکی که به دور خود و دور زمین می‌گردد و از خورشید نور می‌گیرد.
۲- ماه نهم بارداری یا زمان زایمان.
۳- در ایران قدیم روز دوازدهم از هر ماه شمسی.
۴- (کن.) معشوق زیباروی.
۵- زیبا، قشنگ.

(زِ) (اِمر.) حساب سال و ماه و روز، تاریخ.

(طَ عَ) [ فا - ع. ] (ص مر.) ماه چهر.

(~ نَ شَ) (اِمر.) ماهی که مقنع قرن دوم ه. ق. تا مدت چهار ماه هر شب از چاهی که پایین کوه سیام بود برمی آورد و چهار فرسخ در چهار فرسخ روشنایی می‌داد. این ماه را ماه کش و ...

(گِ رِ تَ) (مص ل.)
۱- افتادن سایه زمین بر روی ماه.
۲- خسوف.

(گِ رِ تِ) (اِ.)
۱- خسوف.
۲- لکه سرخی در پوست بدن به ویژه صورت، بر اثر رشد بیش از حد مویرگ‌های پوست.

(اِ.) مهار.

(نِ) (اِ.) شهریه، پولی که هر ماه پرداخت می‌شود.

(اِمر.) نور ماه، پرتو ماه.

(هِ) [ ع. ] (ص.) استاد و چیره دست در کار.