(رُ) (حامص.) (عا.) با صراحت سخن گفتن، صاف و پوست کنده حرف زدن.

(رِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- حلقه‌ای فلزی در دو طرف زین که سوار هنگام سوار شدن پا را در آن قرار می‌دهد. ج. رُکَب.
۲- پله مانندی از فلز در بخش ورودی و خروجی اتوبوس. ؛پا در ~ بودن ...

(~. جُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) حرکت کردن.

(~.) [ ع - فا. ] (ص فا.)
۱- خادمی که رکاب اسب را می‌گیرد تا آقایش سوار شود.
۲- خدمتکار، پیاده‌ای که همراه مخدوم سوار خویش راه رود.
۳- کسی که به تیمار اسب می‌پردازد، مهتر.

(رِ) [ ع - فا. ] (ص نسب. اِ.)
۱- اسب یدک، کتل.
۲- شمشیری که پهلوی اسب بندند؛ زیر رکابی.
۳- پیاله، نعلبکی.
۴- طبقچه.
۵- سپاهی پیاده.
۶- سفره دار.
۷- ویژگی لباسی (اعم از پیراهن، زیرپیراهن، شلوار و مانند آن) که ...

(رَ کَ) [ ع. ] (اِمص.)
۱- سستی.
۲- سُست رأیی، کم خردی.

(رَ کْ) [ ع. ] (مص م.) ثابت کردن، به پای کردن.

(رَ) [ ع. ] (مص ل.) دویدن، تاختن.

(رَ ضَ) [ ع. رکضه ] (اِمص.) جنبش، حرکت.

(رَ عَ) [ ع. رکعه ] (اِ.) مجموع حالت نمازگزار از قیام (ایستادن)، رکوع (پشت خم کردن)، سجده (پیشانی بر زمین نهادن)، توأم با قرائت (در دو رکعت اول) یا تسبیح (در رکعت سوم به بعد) و اذکار مربوط، هر ...

(رِ) [ فر. ] (اِ.) اعلان، آگهی.

(رُ کْ) [ ع. ]
۱- (اِ.) پایه، ستون.
۲- جزو بزرگتر و قوی تر از هر چیز.
۳- حجرالاسود؛ سنگی که به دیوار کعبه نصب است و حاجیان آن را هنگام طواف لمس می‌کنند. ج. ارکان.

(رُ) (اِ.) نک رگو.

(رُ) [ ع. ] (مص ل.) سوار شدن.

(رُ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) ساکن شدن، ایستادن.
۲- برجای بودن.
۳- کساد.

(رِ کُ رْ) [ فر. ] (اِ.)
۱- نهایی ترین امتیاز در یک بازی.
۲- حد نصاب هر چیز.

(رُ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) خم شدن.
۲- پشت خم کردن در نماز به نحوی که پشت وی افقی و محاذی زمین و کف دست روی سر زانو قرار گیرد.
۳- فروتنی کردن.

(رُ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- آسودن، آرام یافتن.
۲- به سوی کسی یا چیزی متمایل شدن.

(رَ وِ) [ ع. رکوه ] (اِ.) کوزه آبخوری.

(رِ) [ ع. ] (اِ.) رکاب.