(سَ. خَ) (ص مر.) (عا.) مزاحم، سربار.

(سَ خَ مَ) (اِمر.) حقوق و عوارضی که کدخدا از رعایا می‌گیرد.

(سَ رَ) (اِ.) گیاهی است از رده نهان - زادان آوندی که سردسته گروهی از آن‌ها به نام گروه سرخس‌ها می‌باشد. این گیاه دارای ساقه‌های زیرزمینی است که از فواصل مختلف آن برگ‌های هوایی خارج می‌شوند.

(سَ خا) (ص فا.) = سر خواننده:
۱- خواننده‌ای که به خواندن آغاز کند.
۲- کسی که پیش خوانی کند و دیگران ذکر گویند؛ سرذاکر.
۳- فاتحه که بر سر قبر مردگان خوانند.

(~ خا)
۱- (حامص.) خواندن آواز پیش از آواز دیگران.
۲- سرودگویی، تغنی.
۳- خواندن سرنوشت کسان.
۴- پیش - خوانی تا دیگران ذکر گویند.
۵- استهزاء، تمسخر.
۶- فاتحه خوانی بر سر قبور مردگان.
۷- (اِ.) ابتدای خوانندگی، پیش درآمد.

(سَ) (ص فا.) آن که بدقدم است و اطرافیانش زود می‌میرند.

(سَ)(ص مر.) خوشحال، شادمان.

(سُ خَ) (اِ.) مرضی عفونی واگیر و همه گیر که مصونیت می‌دهد.

(~. خِ) (ص مر. اِمر.) آن که در رأس خیل قرار دارد، سردسته.

(سَ) [ په. ] (ص.)
۱- خنک، دمای کم.
۲- بی مِهر.
۳- سخن بی مزه، بی معنی.

(~. شُ دَ) (مص ل.) کنایه از:
۱- مردن.
۲- ناامید شدن.

(سَ. تَ) (مص ل.) سرد شدن، احساس سرما کردن.

(سَ) (اِمر.) اطاقی در زیر زمین خانه برای استفاده از خنکی آن در تابستان برای نگهداری غذا و چیزهای فاسد شدنی.

(سَ بَ یا بِ) (اِمر.) نک سرداب.

(سَ) [ په. ] (ص فا.) فرمانده قشون، سالار.

(~.) (ص نسب.) نوعی لباس بلند مردانه که پشتش چین داشته روی لباس‌های دیگر می‌پوشیدند.

(~.) (حامص.) سالاری، مهتری.

(~. وَ) (ص مر. اِمر.) داور سوم است که طرفین دعوی مشترکاً او را تعیین می‌کنند، حکم مشترک.

(سَ. دَ) (اِمر.) شخصی که مقالات و اخبار روزنامه یا مجله زیر نظر او تهیه و تنظیم شود.

(~. دَ) (اِمر.) بالای در، آستانه خانه.