بزرگی نماند بر آن پایدار (40)
-
اندازه متن
+
بزرگی نماند بر آن پایدار
که مردم به چشمش نمایند خوار
مشو غرّه بر حُسن ِ گفتار ِ خویش (29-8)
متکلّم را تا کسی عیب نگیرد، سخنش صلاح نپذیرد
مشو غرّه بر حُسن ِ گفتار ِ خویش…
گرچه سیم و زر ز سنگ آید همی (6-7)
پادشاهی پسری را به ادیبی داد و گفت: این فرزند توست، تربیتش همچنان کن که یکی از فرزندان خویش. ادیب…
