خری که بینی و باری به گل درافتاده (64-8)
-
اندازه متن
+
درویش ضعیفحال را در خشکی تنگسال مپرس که «چونی؟»، الا به شرط آن که مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش
خری که بینی و باری به گل درافتاده
به دل بر او شفقت کن ولی مرو به سرش
کنون که رفتی و پرسیدیش که چون افتاد
میان ببند و چو مردان بگیر دمب خرش
بیچاره که در میان دریا افتاد (15)
بیچاره که در میان دریا افتاد مسکین چه کند که دست و پایی نزند
توان شناخت به یک روز در شمایل مرد (42-8)
نه هر که به صورت نکوست سیرت زیبا در اوست. کار اندرون دارد نه پوست
توان شناخت…
