دو عاقل را نباشد کین و پیکار (5-4)
-
اندازه متن
+
جالینوس ابلهی را دید دست در گریبان دانشمندی زده و بیحرمتی همیکرد. گفت: اگر این نادان نبودی، کارِ وی با نادانان بدینجا نرسیدی
دو عاقل را نباشد کین و پیکار
نه دانایی ستیزد با سبکسار
اگر نادان به وحشت سخت گوید
خردمندش به نرمی دل بجوید
دو صاحبدل نگه دارند مویی
همیدون سرکشی و آزرمجویی
و گر بر هر دو جانب جاهلانند
اگر زنجیر باشد، بگسلانند
یکی را زشتخویی داد دشنام
تحمّل کرد و گفت: ای خوب فرجام
بتر زآنم که خواهی گفتن، آنی
که دانم، عیب من چون من ندانی
علیک سلام الله ما لاح کوکب (84)
علیک سلام الله ما لاح کوکب و ما طلعت زهر النجوم و تغرب
خامشی به که ضمیر دل خویش (10-8)
هر آن سری که در سر داری با دوست در میان منه چه دانی که وقتی دشمن گردد و هر…
