هر سو دَوَد آن کَش ز برِ خویش براند (15-2)
-
اندازه متن
+
پادشاهی پارسایی را دید.
گفت: هیچت از ما یاد آید؟
گفت: بلی! وقتی که خدا را فراموش میکنم
هر سو دَوَد آن کَش ز برِ خویش براند
وآن را که بخواند به درِ کس ندواند
همی گریختم از مردمان به کوه و به دشت (31-2)
از صحبتِ یارانِ دِمَشْقم مَلالتی پدید آمده بود؛ سر در بیابانِ قُدس نهادم و با حیوانات اُنس گرفتم. تا وقتی…
و اِنْ سَلِمَ اْلإنسانُ مِنْ سُوءِ نَفْسِهِ (12-5)
یکی را از علما پرسیدند که: یکی با ماهروییست در خلوت نشسته و درها بسته و رقیبان خفته و نفس…
