وقتیست خوش آن را که بود ذکر تو مونس (89-8)
-
اندازه متن
+
ارادت بیچون یکی را از تخت شاهی فرو آرد و دیگری را در شکم ماهی نکو دارد
وقتیست خوش آن را که بود ذکر تو مونس
ور خود بود اندر شکم حوت چو یونس
خویشتن را بزرگ پنداری (43-8)
هرکه با بزرگان ستیزد، خون خود ریزد
خویشتن را بزرگ پنداری راست گفتند یک دو بیند لوچ
…
لافِ سرپنجگی و دعویِ مَردی بگذار (42-2)
یکی از صاحبدلان، زورآزمایی را دید به هم برآمده و کف بر دماغ انداخته. گفت: این را چه حالت است؟…
