وه که هر گه که سبزه در بستان (15-7)
-
اندازه متن
+
یکی را از بزرگان ائمه پسری وفات یافت. پرسیدند که بر صندوق گورش چه نویسیم؟ گفت: آیات کتاب مجید را عزت و شرف بیش از آن است که روا باشد بر چنین جایها نوشتن که به روزگار سوده گردد و خلایق بر او گذرند و سگان بر او شاشند. اگر به ضرورت چیزی همینویسند این بیت کفایت است
وه که هر گه که سبزه در بستان
بدمیدی چه خوش شدی دل من
بگذر ای دوست تا به وقت بهار
سبزه بینی دمیده بر گل من
تلمیذ بی ارادت عاشق بی زر است (72-8)
تلمیذ بی ارادت عاشق بی زر است و روندهٔ بی معرفت مرغ بی پر و عالم بی عمل درخت بی…
قاضی چو به رشوت بخورد پنج خیار (105-8)
همه کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی
قاضی چو به…
